Wiemy, że przez kolejne pięć lat nie możemy liczyć na dobrą zmianę legislacyjną. Mamy też uzasadnione obawy, że jeśli kolejne polskie rządy pójdą w ślad za Węgrami, Bułgarią i Rosją, wychodząc z inicjatywą ustawodawczą wymierzoną przeciw naszej społeczności, nowy prezydent-elekt ich nie zablokuje. Nie znaczy to jednak, że organizacje społeczne powinny zawiesić działalność i czekać na łaskę władz. Wręcz przeciwnie, to właśnie dzięki pracy stosunkowo nielicznej, jak na trzydziestoośmiomilionowy kraj, grupy osób aktywistycznych, nie mieliśmy w Polsce większego regresu w temacie emancypacji osób LGBT+ i szerzej praw człowieka. Dlatego teraz jest czas na reorganizację, odnowienie strategii i taktyk oraz – co kluczowe – aktualizację listy sojuszników i sojuszniczek, wśród których ważne miejsce zajmuje biznes.
Realne, impaktowe działania podejmowane przez firmy mogą nie tylko uzupełniać luki i adresować deficyty, do których organizacje społeczne nie mają łatwego dostępu, ale również wzmacniać core’ową pracę aktywistyczną. Jako pracodawca przedsiębiorstwo może kształtować polityki wewnętrzne i kulturę organizacji w taki sposób, aby zadbać o osoby LGBT+ lepiej, niż robi to nasze państwo. Jednak firma to również podmiot dysponujący głosem i realnym wpływem społecznym i politycznym. I tak jak marka przyjmująca tęczowe barwy na 30 dni czerwca kształtuje percepcję opinii publicznej, tak wysokiej rangi przedstawiciel lub przedstawicielka dużej firmy – chcąc nie chcąc – kształtuje świadomość polityków, którzy widzą jego/jej nazwisko i dyrektorski tytuł obok deklaracji wsparcia dla równouprawnienia osób LGBT+. Wyobraźmy sobie, co by było, gdyby okazjonalne dotąd listy podpisywane przez firmy stały się coroczną tradycją. Gdyby, podobnie jak robią to od lat ambasady, kilkadziesiąt dużych przedsiębiorstw pisało co roku list do polskich władz, sygnalizując konieczność jak najszybszego dociągnięcia polskiego prawa dotyczącego osób LGBT+ do unijnych standardów.
Firmy potrafią być szczodrym partnerem organizacji społecznych działających na rzecz społeczności i nie bez znaczenia jest tutaj praca wykonywana przez sieci pracownicze, które nie tylko biją się o budżety na własne działania i partnerstwa z organizacjami. Mało subtelne akcje stricte reklamowe sprzed paru lat coraz częściej ustępują bardziej jakościowym działaniom, nie tylko przez jeden miesiąc w roku. W Miłość Nie Wyklucza współpracujemy z biznesem od kilkunastu lat i możemy wskazać na trzy przykłady partnerów strategicznych, z którymi zrobiliśmy coś naprawdę sensownego, trwałego i pożytecznego:
- dwuletnią kampanię społeczną z dwiema akcjami wiralowymi,
- pierwszy w Polsce raport o działaniach DEI w biznesie,
- trzy edycje corocznej kampanii ad-hoc w miesiącu dumy.
Dla ich powodzenia kluczowe były realne partnerstwo, szacunek do merytoryki i budżet.
Biznes może i powinien wstawiać się za naszą społecznością posiłkując się nie tylko danymi o wyższej efektywności i wymiernych (policzalnych i już policzonych) profitach płynących z różnorodności, ale także odwołując się do inkluzji jako wartości nierozerwalnie związanej z wolnością społeczeństw, w których chcemy żyć. W czasach, gdy głosy za wykluczaniem – symbolicznym, prawnym, ekonomicznym lub po prostu fizycznym – bardzo konkretnych grup ludzi nabierają mocy i posłuchu, wezwanie do wspólnotowości, wzajemnej odpowiedzialności i inkluzji, znów staje się wyznacznikiem ludzkiej przyzwoitości. Na dłuższą metę nie stać nas, jako społeczeństwa, na milczenie i udawanie, że prawa człowieka są zbyt polityczne. Korporacje od lat stać na lobbing we własnym interesie – czas uzupełnić go lobbingiem non-profit.
